Το 1919 ο William Bevan, τότε διευθυντής γεωργίας της Κύπρου, κατέγραψε μια παράξενη πραγματικότητα: τα κυπριακά κουκούλια μεταξιού, που προερχόντουσαν από μικρές οικογενειακές φάρμες, έφευγαν αμέσως για τα εργαστήρια της Λυών και του Μιλάνο.
Η Κύπρος ήταν η πηγή πρώτης ύλης, ενώ η επεξεργασία και η τελική εμπορία έκαναν το μεγάλο κέρδος η ευρωπαϊκή βιομηχανία.
Στις παραδοσιακές κυπριακές φάρμες, τα αυγά του μεταξοσκώληκα δεν έβαζαν απλώς σε ειδικές θήκες- τα ζέσταιναν στο σώμα ή στο κρεβάτι των γυναικών, ώστε να εκκολαφθούν.
Η διαδικασία απαιτούσε συνεχής φροντίδα, χρόνο και μια δόση υπομονής- το μικρό κουκούλι που προερχόταν ήταν το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης οικογενειακής προσπάθειας και η ελπίδα για κάποιο εισόδημα.
Ωστόσο, η πλειοψηφία των κουκουλιών εξάγεται ακατέργαστη, φτάνοντας πρώτα στη Γαλλία και την Ιταλία, όπου γινόταν το ξετύλιγμα και η παραγωγή της κλωστής. Η μεταφορά αυξάνει τα έξοδα και, όπως σημειώνει ο Bevan, οι τιμές που έπαιρναν οι κυπριακοί παραγωγοί ήταν χαμηλές.
Επιπλέον, η τοπική επεξεργασία περιοριζόταν σε ξύλινες συσκευές και ζεστό νερό, με απώλειες που έφταναν το 20‑25 % του μεταξιού.
Ο Bevan πρότεινε την εγκατάσταση σύγχρονων μηχανημάτων στο νησί και τη δημιουργία απευθείας αγορών για το μεταξωτό προϊόν, ώστε οι παραγωγοί να διατηρούν μεγαλύτερο μέρος της αξίας. Η ιδέα αυτή, αν και προοδευτική για την εποχή, έδειχνε πόσο σημαντική θα ήταν η τοπική βιομηχανική ανάπτυξη για την αξιοποίηση ενός τόσο πολύτιμου φυσικού πόρου.
1. Αν το μετάξι ήταν τόσο πολύτιμο, γιατί οι Κύπριοι έπρεπε να το πουλάνε με τιμές που μοιάζουν με λογοπαίγνια;
2. Θα έπρεπε σήμερα να ξαναδούμε τη "συγκομιδή" του μεταξιού ή να αφήσουμε τη Λυών και το Μιλάνο να το κλέβουν ξανά;
0 Σχόλια