Η Άγκυρα επανεξετάζει τη στρατηγική της σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, όχι επειδή το Ιράν θα μπορούσε να γίνει πυρηνική δύναμη, αλλά επειδή η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή αποκαλύπτει πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνει η περιοχή σε αντιδράσεις αλυσίδας.
Αν το Ιράν αποκτήσει αξιόπιστη πυρηνική αποτροπή, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα βρεθούν αντιμέτωπες με την πιθανότητα πυρηνικών αντιποίνων, κάτι που ωθεί τη Τουρκία να σκεφτεί ξανά τις δικές της επιλογές.
Η ιστορία της τουρκικής πυρηνικής πολιτικής είναι μακρά και γεμάτη αντιφάσεις.
Από τη συνεργασία με την Ουάσιγκτον το 1955 στο πλαίσιο του "Atoms for Peace", μέχρι την εγκατάσταση αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων Jupiter στη χώρα τη δεκαετία του '60, η Τουρκία έχει διατηρήσει έναν "πυρηνικό ρόλο" υπό αμερικανικό έλεγχο.
Οι απαιτήσεις του τότε Υπουργού Άμυνας Ιλχαμί Σαντζάρ για πυρηνικά όπλα στα μαχητικά F‑100 και για συμμετοχή σε αμερικανικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια δεν εκπληρώθηκαν, αλλά άφησαν το αποτύπωμα μιας επιθυμίας ανεξαρτησίας.
Η πρόσφατη προειδοποίηση του Υπουργού Εξωτερικών για μια "περιφερειακή κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών" δείχνει ότι η συζήτηση δεν είναι νέος φούρνος.
Η Τουρκία, που το 1966 έλαβε ένα απόρρητο αμερικανικό υπόμνημα για συνεργασία στην ανάπτυξη ατομικής βόμβας, φαίνεται να επανεξετάζει το βάρος της ιστορικής της εμπλοκής, καθώς η γεωπολιτική πραγματικότητα απαιτεί πιο σκληρές εκτιμήσεις.
Η ερώτηση που κρέμεται στον αέρα είναι αν η Άγκυρα θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Βόρειας Κορέας, που αποδέχτηκε την πυρηνική της δύναμη, ή θα παραμείνει στην "πυρηνική σιωπή" που της προσφέρει η στρατηγική του ΝΑΤΟ.
Η απάντηση θα εξαρτηθεί από το πώς θα εξελιχθεί η ισορροπία εξουσίας στη Μέση Ανατολή και πόσο θα είναι διατεθειμένες οι μεγάλες δυνάμεις να επιτρέψουν μια νέα πυρηνική παρτίδα στην περιοχή.
1. Αν η Τουρκία αποφασίσει να "προμηθευτεί" την δική της ατομική βόμβα, θα είναι αυτό το νέο "προστατευτικό" ή απλώς μια πρόσθετη ασφάλεια για το σινεμά των διεθνών σχέσεων;
2. Πόσες ακόμη φορές θα πρέπει να ακούσουμε "απαι
0 Σχόλια