Έπεσε στη ράμπα εκκλησίας και ζητούσε αποζημιώσεις , Τι αποφάσισε το Εφετείο

Το Εφετείο απέρριψε έφεση γυναίκας, η οποία διεκδικούσε αποζημιώσεις για τραυματισμό που υπέστη κατά την έξοδό της από τον Ιερό Ναό Παναγίας Τριχερούσας στη Λεμεσό, κρίνοντας ότι δεν προσκομίστηκε επαρκής και αξιόπιστη μαρτυρία που να αποδεικνύει την ευθύνη της εκκλησίας για το ατύχημα.

Η εφεσείουσα καλείται να καταβάλει €2.400, πλέον ΦΠΑ, για τα έξοδα της έφεσης.

Η υπόθεση αφορά ατύχημα που σημειώθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2012, όταν η γυναίκα επισκέφθηκε τον Ιερό Ναό Παναγίας Τριχερούσας για να παρακολουθήσει τη θεία λειτουργία.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, μετά το τέλος της λειτουργίας εξήλθε από τη βόρεια είσοδο του ναού και στην προσπάθειά της να κατέβει τη ράμπα που οδηγούσε στο προαύλιο, γλίστρησε και έπεσε, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στον σπόνδυλο.

Η γυναίκα καταχώρισε αγωγή κατά του ναού, αξιώνοντας γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες και τις οικονομικές απώλειες που υποστήριξε ότι υπέστη.

Υποστήριξε ότι η ράμπα είχε κατασκευαστεί με ακατάλληλα υλικά και δεν ήταν ασφαλής, ενώ απέδωσε ευθύνη στην εκκλησία για παράλειψη λήψης των αναγκαίων μέτρων προστασίας των επισκεπτών. Μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι δεν υπήρχαν χειρολισθήρες και στις δύο πλευρές της ράμπας.

Από την πλευρά του, ο Ιερός Ναός αρνήθηκε ότι έφερε ευθύνη για το ατύχημα, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρξε αμέλεια ή παράβαση νόμιμου καθήκοντος. Προέβαλε επίσης τη θέση ότι το περιστατικό οφειλόταν στην αποκλειστική ή συντρέχουσα αμέλεια της γυναίκας.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η γυναίκα είχε μεταβεί στον ναό και είχε πέσει κατά την κάθοδό της από τη ράμπα, η οποία ήταν κατασκευασμένη από λωρίδες γρανίτη με ειδική διαμόρφωση που δημιουργούσε αρμούς στην επιφάνεια.

Στη μία πλευρά υπήρχε χειρολισθήρας από ανοξείδωτο ατσάλι, ενώ η άλλη εφαπτόταν με την τοιχοποιία του ναού. Διαπιστώθηκε επίσης ότι το κτήριο και η ράμπα είχαν κατασκευαστεί βάσει εγκεκριμένων σχεδίων και αδειών, ενώ είχε εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης.

Το Δικαστήριο έκρινε αξιόπιστους τους μάρτυρες της εκκλησίας και δεν αποδέχθηκε τη μαρτυρία ούτε της ενάγουσας ούτε του αρχιτέκτονα που κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας.