Ισραηλινές κάλπες, τουρκικές ανησυχίες: Φεύγει ο Νετανιάχου, αλλάζει η απειλή;

Οι σημερινές εκλογές στο Ισραήλ αντιμετωπίζονται από τον τουρκικό Τύπο ως δοκιμασία για την πολιτική επιβίωση του Μπενιαμίν Νετανιάχου, αλλά και για τις μελλοντικές σχέσεις με την Άγκυρα.

Κοινός προβληματισμός των αναλυτών είναι κατά πόσον μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να μεταβάλει την ισραηλινή στάση απέναντι στην Τουρκία και στους Παλαιστινίους.

Η Συρία, η δυσκολία σχηματισμού κυβέρνησης και η πιθανότητα νέας πολιτικής κρίσης βρίσκονται στο επίκεντρο του σχολιασμού, με κυρίαρχη την εκτίμηση ότι η αποχώρηση Νετανιάχου δεν συνεπάγεται απαραίτητα αλλαγή στρατηγικής.

Η τουρκική επιρροή στη Συρία έχει αναδειχθεί σε ζήτημα ασφάλειας για το Ισραήλ, με τους Τούρκους αναλυτές να επισημαίνουν ότι η επιφυλακτικότητα απέναντι στην Άγκυρα δεν περιορίζεται στον Νετανιάχου.

Η Τσαγλά Ουρέν, στο Euronews Τουρκίας, σημειώνει ότι ο Νετανιάχου έχει χρησιμοποιήσει την αντιπαράθεση με την Τουρκία ως προεκλογικό επιχείρημα, παρουσιάζοντας ακόμη και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως αντίπαλο της παραμονής του στην εξουσία.

Κατά την ανάλυσή της, ο Ναφτάλι Μπένετ διατηρεί σκληρή στάση απέναντι στην Άγκυρα, ο Γιαΐρ Λαπίντ εμφανίζεται περισσότερο ανοικτός στην αποκλιμάκωση, ενώ ο Γκάντι Άιζενκοτ αντιμετωπίζει την τουρκική παρουσία στη Συρία ως απειλή ασφαλείας.

Ο Γιαΐρ Γκολάν, αντίθετα, έχει επικρίνει ισραηλινές στρατιωτικές ενέργειες στη Συρία ως επιβαρυντικές για τις διμερείς σχέσεις.

Ο ειδικός σε θέματα Ισραήλ Οζγκιούρ Ντικμέν, μιλώντας στον Ρουσέν Τσακίρ στο Μέντιασκοπ, εκτιμά ότι ακόμη και χωρίς τον Νετανιάχου, η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία και οι υπηρεσίες πληροφοριών δύσκολα θα αλλάξουν στάση απέναντι στην Τουρκία, ιδιαίτερα λόγω της Συρίας.

Προειδοποιεί επίσης ότι μια παρατεταμένη εκλογική κρίση μπορεί να ενισχύσει την αντιτουρκική ρητορική.

Στην Τζουμχουριέτ, ο νομικός Γιουνούς Εμρέ Ερντολέν επισημαίνει ότι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις που επικαλείται, ούτε το στρατόπεδο Νετανιάχου ούτε η αντιπολίτευση υπό τον Άιζενκοτ εξασφαλίζουν αυτοδυναμία. Θεωρεί πιθανό ένα παρατεταμένο αδιέξοδο, λόγω και της δυσκολίας συνεργασίας με τα αραβικά κόμματα.