Τον Αύγουστο του 1944 η παρουσία του Σερ Κόσμου Πάρκινσον, υψηλόβαθμου αντιπροσώπου του Βρετανικού Υπουργείου Αποικιών, μετατράπηκε σε πυρήνα μιας ευρύτερης παγκυπριακής κινητοποίησης.
Οι εντάσεις που ξέσπασαν στις 17‑18 Αυγούστου, με συλλήψεις ηγετικών στελεχών και συγκρούσεις με την αποικιακή αστυνομία, έδωσαν την ώθηση για την οργάνωση μιας εθνικής διαδήλωσης στις 28 Αυγούστου, με στόχο να φέρει το "ενωτικό αίτημα" στο προσκήνιο.
Η 28η Αυγούστου εξελίχθηκε σε μαζική συγκέντρωση σε όλη τη χώρα: εργατές, καταστηματάρχες και φοιτητές βγήκαν στους δρόμους, ενώ πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν σε απεργία.
Η αποικιακή κυβέρνηση, ανήσυχη για το νέο κύμα διαμαρτυρίας, προειδοποίησε για "παράνομες πορείες", αλλά οι οργανωτές κράτησαν γερά, επιδιώκοντας να εκφράσουν τις απαιτήσεις της Ένωσης ενάντια στην αποικιακή κυριαρχία.
Παρά το γεγονός ότι η αποικιακή διοίκηση προσπαθούσε να περιορίσει τις διαδηλώσεις, ο Πάρκινσον ήταν ανοιχτός σε διαπραγματεύσεις με αντιπροσώπους του ΑΚΕΛ και της ΠΣΕ.
Η αριστερή πλευρά, όμως, δεν ήταν πρόθυμη να εγκαταλείψει τη δημόσια πίεση, ενώ συνέχιζαν οι διώξεις για τις προηγούμενες κινητοποιήσεις.
Η στρατηγική αυτή, που συνδύαζε τη διαπραγμάτευση με τη διαδηλωτική δράση, έδειξε πόσο έντονα διχόταν η αριστερή σκηνή ανάμεσα σε μέθοδους και στόχους.
Τελικά, η ημέρα πέρασε χωρίς τις σκληρές συγκρούσεις που είχαν σημειωθεί στις 18 Αυγούστου, αλλά έμεινε σημείο αναφοράς για την παγκυπριακή εργατική και καταστηματαρχική απεργία, καθώς και για την κορύφωση της αντιπαράθεσης με την αποικιακή εξουσία.
Η ιστορία αυτή θυμίζει πόσο η παρουσία ενός εξωτερικού αντιπροσώπου μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για εσωτερικές απαιτήσεις ελευθερίας και εθνικής ενότητας.
1. Πόσο "αξιόπιστος" ήταν ο Πάρκινσον όταν έπρεπε να ακούσει τις φωνές των Κυπρίων , ή απλώς έπαιζε το ρόλο του διπλωματικού καλλιτέχνη;
2. Αν η αποικιακή κυβέρνηση είχε αφήσει να κυριαρχήσει η απεργία, μήπως θα έβλεπαν οι ιστορικοί σήμερα το 1944 ως το "
0 Σχόλια