Η φωνή του Αντώνη έφερνε κοντά σου το χαμόγελό του, προτού ακόμη τον αντικρίσεις. Στο βλέμμα του αναγνώριζες την ίδια θέρμη, σαν ο λόγος του να συνεχιζόταν και μέσα στη σιωπή. Η καλοσύνη του αποκτούσε αισθητή μορφή στον τρόπο που σου μιλούσε·
την ένιωθες προτού βρεις τη λέξη για να την ονομάσεις. Κάθε ανεπαίσθητη κίνηση έφερε κάτι από τον τρόπο που κατοικούσε τον κόσμο· μέσα στο φευγαλέο μιας έκφρασης συναντούσες τη διάρκεια ενός ήθους. Η ομορφιά του είχε αυτή την
Όταν σου απευθυνόταν, ένιωθες πως σε τιμούσε. Η προσοχή του έδινε βάρος στα λόγια σου, ακόμη κι όταν μιλούσες για τα πιο καθημερινά· άκουγε σε αυτά όσα είχαν σημαδέψει τον τρόπο σου να αισθάνεσαι τον κόσμο.
Μπορούσες να του μιλήσεις για τη ζωή σου χωρίς να τη χωρέσεις στις προσδοκίες του. Η αναγνώρισή του άφηνε ανοιχτό το γίγνεσθαι του προσώπου σου· όσα γνώριζε για σένα δεν προδίκαζαν όσα μπορούσες να γίνεις. Η οικειότητα διατηρούσε κάτι από την προσήλωση της πρώτης συνάντησης.
Το "μαζί" είχε ήδη αρχίσει, προτού χρειαστεί να ειπωθεί.
Μπορείς να φανερωθείς στον άλλον ακόμη και εκεί όπου παραμένεις αδιαφανής στον εαυτό σου. Καθώς μιλάς, όσα σε κινούν μπορούν να αποκτήσουν μορφή· βρίσκοντας τις λέξεις, αρχίζεις να κατανοείς εκείνο που σε έκανε να τις αναζητήσεις.
Ο τρόπος που σε ακούει ο άλλος μετέχει τότε στη διαμόρφωση της δικής σου αυτοκατανοήσεως. Η ευθύνη για τον προσανατολισμό του βίου σου παραμένει δική σου.
Η καλοσύνη του δεν σε έφερνε στη θέση του οφειλέτη. Η ανταπόκριση έμενε ελεύθερη· γι' αυτό και μπορούσε να γίνει αγάπη.
Στη φιλία του Αντώνη αποκτούσε βιωμένο περιεχόμενο το "οἱ δὲ βουλόμενοι τἀγαθὰ τοῖς φίλοις ἐκείνων ἕνεκα μάλιστα φίλοι" ["Κατεξοχήν φίλοι είναι όσοι θέλουν το καλό των φίλων τους για χάρη εκείνων"].1 Το "ἐκείνων ἕνεκα" φανερωνόταν στην έγνοια του: ο φίλος, στην αυτοτέλεια της υπάρξεώς του, ήταν ο ίδιος ο λόγος και ο σκοπός της προσφοράς.
Η αγάπη του υπηρετούσε τη δυνατότητα του άλλου να υπάρχει με τους δικούς του όρους, διατηρώντας ακέραιη την ελευθερία του μέσα στον δεσμό.
0 Σχόλια