Η αδιαφορία απέναντι στους εκπαιδευτικούς μετατρέπεται σταδιακά σε "προαιρετική" υπόθεση: η ειρωνεία, η υποτίμηση και ο χλευασμός γίνονται μέρος της καθημερινότητας των τάξεων, ενώ ο σεβασμός που κωδικοποιείται ως βασική αξία του σχολείου παραβλέπεται ή θεωρείται κάτι που πρέπει να "κερδηθεί" ξανά και ξανά.
Η κατάσταση αυτή δεν αφορά μεμονωμένα περιστατικά- είναι μια ήσυχη, αλλά σταθερή, αλλαγή στην κουλτούρα του σχολικού χώρου.
Σε πολλά σχολεία έχει ενσωματωθεί σιωπηλά ένα αόρατο καθεστώς: η ελάχιστη ευγένεια προς τον καθηγητή δεν θεωρείται πλέον αυτονόητη υποχρέωση, αλλά ένα "πρόσθετο" που οι μαθητές πρέπει να κερδίσουν.
Η δημόσια αμφισβήτηση, η σαρκαστική διάθεση ή ο διακριτικός χλευασμός παρουσιάζονται ως προσωπικό "χόμπι" ή ακόμη και ως δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης, χωρίς να αντιμετωπίζονται με σαφήνεια από το σχολικό προσωπικό.
Αυτή η ανοχή στις "μικρές" προσβολές λειτουργεί σαν προετοιμασία για πιο σοβαρές μορφές βίας. Όταν η ειρωνεία δεν τιμωρείται, ανοίγει το δρόμο για συστηματική υπονόμευση και λεκτική ή ψυχολογική επίθεση.
Η αδυναμία να θέσουμε όρια ενισχύει το αίσθημα ανασφάλειας των εκπαιδευτικών, που τελικά αποδυναμώνουν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και το συνολικό κλίμα του σχολείου.
Για να διασφαλιστεί ένα ασφαλές, ανθρωποκεντρικό και συμπεριληπτικό περιβάλλον, ο σεβασμός προς το εκπαιδευτικό δεν μπορεί να θεωρείται προαιρετικός ή εξαρτημένος από τη διάθεση.
Απαιτείται σαφής πολιτική που να θέτει όρια, να ενθαρρύνει το διάλογο και να υποστηρίζει το δικαίωμα των δασκάλων να εκπαιδεύουν χωρίς τον συνεχή κίνδυνο να γίνονται αντικείμενο δημόσιας στοχοποίησης.
1. Πόσο καιρό θα περιμένουμε να "κερδίσει
0 Σχόλια