Το Κυπριακό συνεχίζει το "αεροδρόμιο" των διπλωματικών του συναντήσεων: οι δύο ηγέτες συνάντησαν ξανά, αντάλλαξαν απόψεις, τόνισαν το "θετικό κλίμα" και προγραμμάτισαν νέο ραντεβού.
Στο μεταξύ, ανακοινώθηκαν νέα σημεία διέλευσης, περιβαλλοντικές δράσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα και άλλα μέτρα που, στην επιφάνεια, προωθούν την εμπιστοσύνη. Ωστόσο, το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζονται, αλλά αν λειτουργούν ως αυτοσκοπός που διατηρεί τη διχοτόμηση ατέλειωτη.
Τα πρόσφατα "βήματα", νέα διαβάσεις, πράσινες πρωτοβουλίες, ανανεωμένα σχολικά σχέδια, παρουσιάζονται ως προόδους, ενώ στην πραγματικότητα η συζήτηση στρέφεται σε τεχνικά θέματα.
Η ουσία του Κυπριακού, η κατοχή και ο εποικισμός, σιγοκαταπιέζονται και αντικαθίστανται από διαπραγματεύσεις για οδούς και συνεργασίες, σαν να πρόκειται για διαφωνία δύο γειτονικών δήμων αντί για εθνική κρίση.
Η πολιτική της "αέναης προσδοκίας" του Προέδρου μετατρέπει κάθε συνάντηση σε μικρό βήμα, κάθε ανακοίνωση σε ένδειξη προόδου.
Η ελπίδα, όσο και αν είναι χρήσιμη, γίνεται εργαλείο όταν δεν συνοδεύεται από μετρήσιμα αποτελέσματα- επιτρέπει σε όλους να δηλώνουν ικανοποίηση χωρίς να αναλαμβάνουν το βάρος της πραγματικής διαπραγμάτευσης.
Η συνεχής ανακύκλωση υποσχέσεων απορροφά τις πολιτικές διαφορές, αθωώνει την κριτική και δημιουργεί την εντύπωση ότι όποιος αμφισβητεί τη διαδικασία, επιτίθεται στην ίδια τη λύση.
Τελικά, η ειρήνη δεν μπορεί να χτιστεί από ανακοινώσεις "καλού κλίματος" ή από ανοιχτά οδοφράγματα που εξυπηρετούν κυρίως τουριστικές εκδρομές και φθηνή βενζίνη. Τα μέτρα που λανσάρονται μπορεί να ανοίγουν δρόμους, αλλά δεν οδηγούν απαραίτητα σε λύση- μάλλον μας διδάσκουν να ζούμε με ανοιχτά φράγματα και αβίαστη αβεβαιότητα για το μέλλον του νησιού.
1. Πόσες ακόμη "θε
0 Σχόλια