Ο ΔΗΣΥ φαίνεται να έχει βυθιστεί σε ένα τέτοιο λαβύρινθο αντιφάσεων που οι λέξεις που χρησιμοποιεί χάνουν κάθε νόημα.
Οι δηλώσεις για "δημοκρατία", "αλλαγή διακυβέρνησης" ή "δίκαιη κοινωνία" συγκρούονται με εσωκομματικές μάχες, εκβιασμούς και αδυναμία να προσφέρουν σαφή πολιτική κατεύθυνση. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί αίσθηση αποξένωσης τόσο στους ψηφοφόρους όσο και στα μέλη του κόμματος.
Στο επίκεντρο της σύγχυσης βρίσκεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου, που μέχρι πρόσφατα προωθούσε πολιτικές ευνοϊκές στις τράπεζες, την έλλειψη προστασίας δανειοληπτών και την αποδυνάμωση των εργατικών δικαιωμάτων.
Σήμερα, όμως, παρουσιάζει τον εαυτό του ως υπερασπιστή "φιλικής προς το λαό" κοινωνίας, υποσχόμενος να ακούσει τις ανάγκες οικογενειών, νέων και συνταξιούχων. Η μεταβολή αυτή είναι τόσο δραματική που οι λέξεις του φαίνεται να μην έχουν πλέον σταθερό περιεχόμενο.
Παράλληλα, ο Γιώργος Παμπορίδης, πρώην συνεργάτης της κυβέρνησης Αναστασιάδη, προετοιμάζεται να υποστηρίξει τους κρατικούς προϋπολογισμούς της νέας κυβέρνησης, ενώ ταυτόχρονα μιλά για "ανανεωτική και εκσυγχρονιστική πολιτική" που θα θέσει τον άνθρωπο και τις παραγωγικές τάξεις στο επίκεντρο.
Η αντίφαση ανάμεσα στην υποστήριξη των υπερκερδών και τη ρητορική για κοινωνική δικαιοσύνη αποκαλύπτει μια βαθιά ασυμφωνία εντός του κόμματος.
Το αποτέλεσμα είναι ένα κόμμα που προσπαθεί να επανέλθει στην εξουσία με λογότυπα κοινωνικής ανανέωσης, ενώ οι πραγματικές του προτεραιότητες φαίνονται να παραμένουν τα κέρδη των λίγων. Η ερώτηση που μένει ανοιχτή είναι πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η πολιτική μεταμόρφωση πριν γίνει απλώς μια νέα μορφή του ίδιου παλιού παιχνιδιού.
1. Πώς μπορεί ένα κόμμα να μιλάει για "δίκαιη κοινωνία" ενώ συνεχίζει να τρέφει τα υπερκέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων;
2. Πόσο καιρό θα αντέξουμε να βλέπουμε τις ίδιες λέξεις να παίζουν ρόλο κασέτας σε διαφορετικά πολιτικά σενάρια;






0 Σχόλια