Τελικά ποιος ποδηγετεί ποιον;

Η απόσυρση της Αννίτας Δημητρίου από την κούρσα για το προεδρικό κάθισμα έσπασε την ψευδαίσθηση ενότητας στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Συναγερμού, ανάβοντας νέους αγώνες εξουσίας ανάμεσα στα κορυφαία στελέχη του κόμματος.

Η κίνηση αυτή δεν ήταν απλώς μια προσωπική ήττα- αποτέλεσε το σήμα εκκίνησης για μια σειρά "μετασεισμών" που διαταράσσουν το οικοδόμημα της Δεξιάς και του ΔΗ. ΣΥ., ενώ ταυτόχρονα θέτει σε αμφιβολία το μέλλον των επόμενων προεδρικών εκλογών.

Η Αννίτα, που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ένα από τα "πρωτοκλασάτα" του κόμματος, βρέθηκε ξαφνικά εκτός του "διαβολικού" κύκλου των ηγετών.

Τα στελέχη που μέχρι τώρα φαίνονταν ενωμένα, τώρα επιδεικνύουν ή τις προσωπικές φιλοδοξίες τους είτε την προθυμία τους να "πηδήξουν" από το πλοίο, είτε να απομακρυνθούν από κάθε διαδικασία.

Τα βέλη της κριτικής συνεχίζουν να στοχεύουν στο πιο ευάλωτο σημείο, ενώ η αβεβαιότητα για το πού θα καταλήξει η εσωτερική διαμάχη παραμένει υψηλή.

Στο προσκήνιο, η προετοιμασία για τις προεδρικές του 2028 φαίνεται να αναδιαμορφώνει τις γραμμές αντιπαράθεσης. Από τη μια πλευρά, μια φάση που επιδιώκει την ανεξαρτησία του ΔΗ. ΣΥ., από την άλλη, μια στρατηγική που θέλει να ευθυγραμμιστεί με τους "νονούς" της εξουσίας.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης προσπαθεί να βρει μια νομική και δικαστική φόρμουλα που θα εξασφαλίσει την "αμεροληψία" του, ενώ ο Νίκος Αναστασιάδης φαίνεται να επιδιώκει να κρατήσει το κόμμα στα νερά του, ελπίζοντας ότι