Το Κοντονήσι

Από νήπιο ξεχώριζε από τα άλλα παιδάκια του νηπιαγωγείου αφού ήταν με διαφορά η ψηλότερη, ακόμη και από τα μεγαλύτερα που την επόμενη χρονιά θα πήγαιναν στο δημοτικό. Αυτή η σωματική διαφορά άρχισε σιγά-σιγά να την περιθωριοποιεί και να την απομονώνει. Παρατηρούσε πλέον από απόσταση τον μικρόκοσμο του νηπιαγωγείου και αργότερα του δημοτικού.

Ενίοτε υπήρχαν παιδάκια που έκαναν ζαβολιές ή παρενοχλούσαν τα άλλα, αρπάζοντας το παιχνίδι ή το κουλούρι από τα χέρια τους, κλοτσώντας ή κτυπώντας τα. Μάταια οι δασκάλες τους έκαναν επίπληξη, τα τιμωρούσαν ή καλούσαν τη μητέρα τους στο σχολείο, αφού τα ίδια έκανε κι ο πατέρας στο σπίτι.

Από την παιδική ηλικία υπήρχαν τα κορίτσια, "μεγάλες κυρίες", που είχαν ήδη χάσει την αθωότητά τους, φέρονταν ήδη σαν μεγάλες ωραιοπαθείς δεσποινίδες, αντιγράφοντας προφανώς τη μητέρα τους.

Οι γυναίκες κοκέτες, ντυμένες στην τρίχα, δεν άφηναν τίποτα στην τύχη, κυρίως το μέλλον των παιδιών τους, νιώθοντας πως είχαν το δικαίωμα να τους το καθορίζουν αυτές. Ο πρώτος γιος θα γινόταν γιατρός, ο άλλος δικηγόρος και η κόρη καθηγήτρια.

Για μια κοπέλα σημασία είχε ένας καλός γάμος και όλα τ' άλλα ήταν λεπτομέρειες.

Δεν άφηναν στην τύχη ούτε το σχολείο όπου αυτά θα φοιτούσαν, δηλώνοντας μέχρι και ψεύτικη διεύθυνση ώστε να συναναστρέφονται αυτά της "υψηλής κοινωνίας" με τα "υψηλά" ιδανικά. Ή τα έστελναν σε ιδιωτικό, όπου δεν θα μπορούσε όποιος κι όποιος να αντεπεξέλθει στα ψηλά δίδακτρα.

Και τα χρόνια περνούσαν κι όσο αυτή ψήλωνε και μεγάλωνε, τόσο μεγάλωνε και η απόσταση από τις συμμαθήτριές της. Στα πάρτι κανείς δεν της ζητούσε να χορέψουν γιατί τα αγόρια θα εκτίθεντο χορεύοντας μ' ένα κορίτσι ένα κεφάλι ψηλότερό τους.

Κάποιοι τη φώναζαν "καγκάρα" και άλλοι "καμήλα" αφού πάντα ξεχώριζε από τα υπόλοιπα κορίτσια που ήταν από μέτρια μέχρι πολύ χαμηλά στο ύψος. Ώσπου ήρθε η ώρα της αποφοίτησης και της αναχώρησής της για σπουδές στο εξωτερικό.

Εκεί, με μεγάλη της ανακούφιση ανακάλυψε πως τα πλείστα κορίτσια είχαν το ύψος της ή ήταν ακόμη και ψηλότερά της, όπως άλλωστε όλα τα αγόρια. Τελικά δεν ήταν η ίδια υπερβολικά ψηλή, αλλά ο περίγυρος όπου μεγάλωσε αποτελείτο από κοντούς.

Τα παντελόνια που αγόραζε δεν της έφταναν πλέον ως τον αστράγαλο, αλλά είχαν κανονικό μήκος, ούτε οι μπλούζες τής έφταναν ως στον ομφαλό ούτε τα μανίκια τής έπεφταν κοντά στα σακάκια. Με χαρά έβρισκε επίσης γυναικεία παπούτσια στο μέγεθός της.