Το τέλος των ιδεολογιών και ο κομματικός πατριωτισμός

Οι παραδοσιακές ιδεολογικές γραμμές στην κυπριακή πολιτική φαίνεται να έχουν σβήσει, αφήνοντας στο προσκήνιο την αγώνα για εξουσία και την ικανότητα συγκράτησης ψήφων.

Η διαφορά μεταξύ αριστερών και δεξιών κομμάτων δεν φαίνεται πια ως καθοριστικός παράγοντας, αλλά ως ένα ακόμη εργαλείο για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων στόχων.

Το φαινόμενο αυτό, που μπορεί να χαρακτηριστεί "κομματικός πατριωτισμός", θέτει ερωτήματα για το μέλλον της δημοκρατίας και της πολιτικής εναλλακτικότητας στην Κύπρο.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σύγχυση που παρατηρείται μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ.

Παρά τις ιστορικές τους διαφορές, τα δύο κόμματα μοιράζονται πλέον κοινά μέτρα όπως η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και οι πρωτοβουλίες ενίσχυσης εμπιστοσύνης. Η διαφωνία περιορίζεται σε τεχνικές λεπτομέρειες, ενώ η ουσία της πολιτικής πρότασης για το μέλλον παραμένει ασαφής.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο αινιχτική όταν ένας πολιτικός όπως ο Αβέρωφ Νεοφύτου καταλήγει στο επίκεντρο ενδιαφέροντος τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς.

Ο νέος συμπρόεδρος του Volt, Πιέρος Κάρουλλας, και η Άμεση Δημοκρατία εκφράζουν θετική διάθεση για συνεργασία, ενώ η Ειρήνη Χαραλαμπίδου του ΑΛΜΑ τον βλέπει ως δυνατό ηγέτη, παρά τις αντιφάσεις με το παρελθόν του.

Η παράδοξη αυτή "συμφιλίωση" δείχνει πόσο η αναζήτηση ενός ικανότατου κυβερνήτη έχει ξεπεράσει τις παραδοσιακές ιδεολογικές αντιθέσεις.

Στο ευρύτερο πλαίσιο, η πολιτική σκηνή φαίνεται να προτιμά την επιβίωση του κομματικού μηχανισμού πάνω από την τήρηση αρχών.

Η προτεραιότητα δεν είναι πλέον η προώθηση μιας συνεκτικής οράματος για το μέλλον, αλλά η δυνατότητα να σχηματιστούν ευνοϊκές συμμαχίες και να συγκρατηθούν εκλογικές βάσεις. Η έλλειψη νέων προτάσεων αφήνει το κοινό σε αίσθημα αβεβαιότητας, ενώ οι πολιτικοί