ΑΚΕΛ σε ΔΗΣΥ: Ο αντιακελισμός δεν κρύβει τα εσωκομματικά σας προβλήματα , Ο ΔΗΣΥ κυβερνά τα τελευταία 13 χρόνια

Απάντηση στην επίθεση που εξαπέλυσε ο Δημοκρατικός Συναγερμός κατά του ΑΚΕΛ και του Γενικού Γραμματέα του, Στέφανου Στεφάνου, έδωσε το κόμμα της Αριστεράς, κατηγορώντας τον ΔΗΣΥ ότι επιχειρεί να αξιοποιήσει τον αντιακελισμό για να αποπροσανατολίσει από τα εσωκομματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Με ανακοίνωσή του την Κυριακή (1/11), το ΑΚΕΛ επαναφέρει στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης τις ευθύνες που αποδίδει στον ΔΗΣΥ για τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 13 χρόνια, συνδέοντας τις πολιτικές των κυβερνήσεων Αναστασιάδη και Χριστοδουλίδη.

Η απάντηση ήρθε μετά την ανακοίνωση του ΔΗΣΥ, με την οποία αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία του ΑΚΕΛ να διεκδικήσει εκ νέου τη διακυβέρνηση, με αναφορές στην οικονομική κρίση και στην περίοδο 2008-2013.

Το ΑΚΕΛ υποστηρίζει ότι η κριτική που άσκησε ο Στέφανος Στεφάνου κατά την ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος ήταν σαφής και αφορούσε τη διαχρονική παρουσία του ΔΗΣΥ στη διακυβέρνηση.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η πολιτική ευθύνη του Δημοκρατικού Συναγερμού δεν περιορίζεται στη δεκαετία Αναστασιάδη, καθώς το ΑΚΕΛ συνδέει πολιτικά και τη σημερινή κυβέρνηση Χριστοδουλίδη με την προηγούμενη διακυβέρνηση.

Το κόμμα της Αριστεράς κατηγορεί τις δύο κυβερνήσεις ότι ευνοούν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα σε βάρος των κοινωνικών αναγκών.

Ειδικότερα, τους καταλογίζει πολιτικές που, κατά την εκτίμησή του, υπονομεύουν το κοινωνικό κράτος και τις εργασιακές σχέσεις, ενώ αφήνουν χιλιάδες μικρομεσαίους εκτεθειμένους στις συνέπειες του πληθωρισμού.

Παράλληλα, το ΑΚΕΛ αποδίδει στις δύο διακυβερνήσεις ευθύνες για φαινόμενα θεσμικής διαφθοράς και διαπλοκής.

Απαντώντας στις αναφορές του Δημοκρατικού Συναγερμού για την προηγούμενη διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ, η Εζεκία Παπαϊωάννου υποστηρίζει ότι ο ΔΗΣΥ καταφεύγει στον αντιακελισμό προκειμένου να μετατοπίσει τη δημόσια συζήτηση από τα δικά του εσωκομματικά ζητήματα.

Το ΑΚΕΛ απορρίπτει την επιχειρηματολογία του ΔΗΣΥ, θεωρώντας ότι η συνεχής επίκληση του παρελθόντος δεν αποτελεί επαρκή απάντηση στην κριτική για τις σημερινές πολιτικές επιλογές.