Τι αποκομίσατε από τις δύο προηγούμενες διοργανώσεις του Φεστιβάλ, τόσο ως διοργανωτές όσο και ως άνθρωπος που έρχεται σε επαφή με τη γειτονιά και τους κατοίκους της;
Η εμπειρία των δύο προηγούμενων διοργανώσεων ήταν συναρπαστική. Η γειτονιά του Σίνε Βόλος δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο μέσα στη Λεμεσό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός με πυκνή μνήμη και ανοιχτά θέματα.
Μαζί με τον Θεόδωρο Κούρο, την Ελένη Πασιά και την Κωνσταντίνα Peter, μοιραζόμαστε την αρχή ότι η τέχνη και ο διεπιστημονικός χαρακτήρας του εγχειρήματος δεν μπορούν να λειτουργούν ως εξωτερικός επισκέπτης, αλλά οφείλουν να χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης σε βάθος χρόνου.
Και η αλήθεια είναι πως δεν βιαζόμαστε. Χρονιά με τη χρονιά αναπτύσσουμε και εξελίσσουμε τη μεθοδολογία μας, χτίζοντας πάνω σε ό,τι έχει ήδη προηγηθεί.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία δυναμώνει ουσιαστικά το τοπικό δίκτυο με τους κατοίκους και τους φορείς της γειτονιάς, αλλά ταυτόχρονα διευρύνονται και οι συνέργειες με ακαδημαϊκούς, καλλιτεχνικούς και θεσμικούς συνεργάτες.
Άλλαξε ή επιβεβαίωσε κάτι στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τη συγκεκριμένη περιοχή ;
Αυτό που επιβεβαιώνεται διαρκώς είναι ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της περιοχής: μια γειτονιά διαμορφωμένη από ανθρώπους με διαφορετικές αφετηρίες και μνήμες, η οποία ταυτόχρονα συναντά τη νέα, ταχέως και άνιση μεταβαλλόμενη πραγματικότητα της πόλης. Το φεστιβάλ δεν επιβάλλει περιεχόμενο, αλλά λειτουργεί ως ανοιχτή πλατφόρμα συνδιαμόρφωσης.
Η φετινή θεματική "Μετακινήσεις και διαδρομές" πώς προέκυψε και πώς θα αναδειχθεί μέσα από το πρόγραμμα;
Η επαφή με τους ανθρώπους της δυτικής Λεμεσού αναδεικνύει διαρκώς την ανάγκη να ακουστούν οι ιστορίες τους, οι αφανείς διαδρομές και οι εμπειρίες που καθόρισαν τον τόπο.
Αυτή ακριβώς η ανάγκη τροφοδοτεί και το Αρχείο Ιστοριών της Γειτονιάς, μια κοινή πρωτοβουλία του ΜΙΤΟΣ με το Εργαστήριο Εθνογραφικής Έρευνας του ΤΕΠΑΚ για τη συλλογή και διάσωση αυτής της προφορικής μνήμης.
0 Σχόλια