Ευρωπαϊκή εναρμόνιση ή περιορισμός της δημοσιογραφικής ελευθερίας;

Η Βουλή βρίσκεται στο επίκεντρο μιας έντονης συζήτησης για την υιοθέτηση του νέου Ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Ελευθερία των Μέσων. Αν και η πρωτοβουλία στοχεύει στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας των δημοσιογράφων, οι κριτικές ανησυχίες περιστρέφονται γύρω από το ενδεχόμενο να μετατραπεί σε εργαλείο επιπλέον ελέγχου και παρακολούθησης.

Η ανάγκη για κανόνες δεν είναι αμφισβητή. Η διαφάνεια στην ιδιοκτησία των μέσων, η αντιμετώπιση της συγκέντρωσης εξουσίας και η δίκαιη κατανομή της κρατικής διαφήμισης αποτελούν βασικά θεμέλια μιας υγιούς δημοκρατίας.

Ωστόσο, το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος θα έχει την τελική λέξη στην εφαρμογή αυτών των κανόνων και ποιες εγγυήσεις θα υπάρξουν για την προστασία τους.

Από την άλλη πλευρά, οι προτάσεις που δίνουν προτεραιότητα στις κυρώσεις έναντι της προστασίας της δημοσιογραφικής ελευθερίας δημιουργούν ένα επικίνδυνο ανισόρροπο σκηνικό.

Η πιθανή παρέμβαση του κράτους στην ερευνητική δημοσιογραφία, η αδυναμία διασφάλισης του απορρήτου των πηγών και η αμφιβολία για την πραγματική αυτορρύθμιση των μέσων θέτουν σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της ελεύθερης πληροφόρησης.

Η ευθύνη πέφτει πλέον στην Κοινοβουλευτική Αίθουσα: πρέπει να ακούσει τις φωνές των δημοσιογράφων, των εκδοτών και των ανεξάρτητων θεσμών, να εξετάσει τις συνταγματικές ενστάσεις και να ενδυναμώσει τις εποπτικές αρχές με επαρκή προσωπικό και ανεξαρτησία.

Μόνο έτσι η ευρωπαϊκή εναρμόνιση μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική ενίσχυση των ελευθεριών και όχι σε νέο περιορισμό.