Ευρώπη σε τροχιά κοινωνικής έκρηξης: Βίαιες συγκρούσεις, διαδηλώσεις και οργή για την ακρίβεια , Ποιες χώρες δοκιμάζονται (εικόνες & βίντεο)

Η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, τα προβλήματα στη δημόσια εκπαίδευση και η διαφθορά έχουν βγάλει εκατοντάδες χιλιάδες Ευρωπαίους στους δρόμους. Από τις βίαιες συγκρούσεις στη Γαλλία και την Αλβανία μέχρι τις κινητοποιήσεις στην Ιβηρική Χερσόνησο και τη Σερβία, διαφορετικές εθνικές κρίσεις εμφανίζουν πλέον κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Στο επίκεντρο της αναταραχής βρίσκονται η οικονομική πίεση που αντιμετωπίζει η νεότερη γενιά και η αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στις κυβερνήσεις, σε μια περίοδο κατά την οποία η κοινωνική δυσαρέσκεια ξεπερνά τα σύνορα μιας χώρας.

Η εικόνα που διαμορφώνεται τις τελευταίες ημέρες στην Ευρώπη παραπέμπει σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αμφισβήτησης. Παρότι οι αφορμές διαφέρουν από χώρα σε χώρα, οι κινητοποιήσεις παρουσιάζουν όλο και περισσότερα κοινά στοιχεία.

Από το Παρίσι, όπου οι διαδηλώσεις της 17ης του μήνα αποτέλεσαν μέρος αυτής της ευρύτερης αναταραχής, μέχρι τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές εστίες έντασης, η κοινωνική δυσαρέσκεια αποκτά ολοένα και πιο ευρεία διάσταση.

Οκτωβρίου εξελίχθηκαν σε μια από τις σοβαρότερες εκρήξεις βίας των τελευταίων ετών, έως τα Τίρανα, όπου φοιτητές συγκρούστηκαν με την αστυνομία ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης, ένα σημαντικό τμήμα της ευρωπαϊκής κοινωνίας εκφράζει πλέον τη δυσαρέσκειά του στους δρόμους.

Στο Μιλάνο και στις Βρυξέλλες καταγράφηκαν επίσης βίαια επεισόδια, ενώ στην Ισπανία και την Πορτογαλία το στεγαστικό πρόβλημα κινητοποιεί χιλιάδες πολίτες.

Στη Σερβία, η διαμαρτυρία απέναντι στην κρατική διαφθορά έχει αποκτήσει σαφές πολιτικό περιεχόμενο και στην Ελλάδα οι κινητοποιήσεις για την εκπαίδευση και τη φοιτητική στέγη αποτυπώνουν αντίστοιχες, αν και μικρότερης έντασης, κοινωνικές πιέσεις.

Η ταυτόχρονη εκδήλωση αυτών των κινητοποιήσεων δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ενιαίο κίνημα εξέγερσης. Οι αιτίες διαφέρουν, όπως διαφέρουν οι πολιτικές συνθήκες και η έκταση των επεισοδίων.

Υπάρχει ωστόσο ένα χαρακτηριστικό που επαναλαμβάνεται από χώρα σε χώρα. Η καθημερινότητα μεγάλων κοινωνικών ομάδων επιβαρύνεται από το κόστος διαβίωσης, ενώ η πρόσβαση στη στέγαση, την ποιοτική εκπαίδευση και τις δημόσιες υπηρεσίες γίνεται ολοένα δυσκολότερη.

Την ίδια στιγμή, η δυνατότητα των κυβερνήσεων να ανταποκριθούν στις διεκδικήσεις περιορίζεται από δημοσιονομικές υποχρεώσεις και ανταγωνιστικές πολιτικές προτεραιότητες. Για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή η