Οι στέγες για ηλικιωμένους στην Κύπρο βρίσκονται σε κρίση: ένας νόμος που χρονολογείται από το 1991, ελάχιστες δημόσιες δομές, τροφές που αδυνατούν να αντέξουν τα περισσότερα εισοδήματα και μια κρατική αδιαφορία που φαίνεται να έχει γίνει η "νέα νόρμα" για τη φροντίδα των ηλικιωμένων.
Η κατάσταση αυτή βγαίνει ξανά στην επιφάνεια μέσα από την εκστρατεία του ΑΚΕΛ για τη "Τρίτη Ηλικία" και τις πρόσφατες συζητήσεις στην Επιτροπή Εργασίας.
Σήμερα λειτουργούν 104 στέγες που καλύπτουν τόσο ηλικιωμένους όσο και άτομα με αναπηρία, εκ των οποίων οι 65 είναι ιδιωτικές, 36 κοινοτικές και μόλις 3 κρατικές.
Η κατανομή είναι ανισομερής: στη Λευκωσία συγκεντρώνονται 48 στέγες, στη Λεμεσό 29, στη Λάρνακα 14, στην Πάφο 8 και στην Αμμόχωστο 5. Η πλειονότητα των θέσεων, λοιπόν, ανήκει σε ιδιωτικούς φορείς, ενώ η κρατική παρουσία είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Το νομικό πλαίσιο που διέπει τις στέγες είναι ο νόμος περί Στεγών για Ηλικιωμένους και Αναπήρους του 1991, συμπληρωμένος από κανονισμούς του 2011.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επισημάνει ότι, παρότι οι ανάγκες είναι υψηλές, η Κύπρος καταγράφει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιων δαπανών στην ΕΕ για τη μακροχρόνια φροντίδα.
Η υλοποίηση των συστάσεων παραμένει στο στάδιο του σχεδίου, ενώ τα χρήματα που διατίθενται μέσω του Σχεδίου Επιδότησης Διαμονής καλύπτουν μόνο ένα μικρό τμήμα των εξόδων.
Στην πράξη, η φροντίδα των ηλικιωμένων εξαρτάται κυρίως από μετανάστριες οικιακές βοηθούς, ενώ τα κριτήρια για το επίδομα κατ' οίκον φροντίδας αποκλείουν πολλούς συνταξιούχους.
Τα τρόφιμα στα ιδιωτικά ιδρύματα είναι τόσο ακριβά που πολλοί συνταξιούχοι και οι οικογένειές τους δεν μπορούν να τα αντέξουν, ενώ τα δημόσια προγράμματα φιλτράρουν τους δικαιούχους, αφήνοντας κάτω από χίλιους ηλικιωμένους να λάβουν βοήθεια σε όλη τη χώρα.
1. Πώς εξηγείται ότι ένας σύγχρονος κράτος αφήνει την φροντίδα των ηλικιωμένων
0 Σχόλια