Οι ανάγκες των λαών πάνω από τα κέρδη των μονοπωλίων
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς πολιτικός αναλυτής για να καταλάβει τι συμβαίνει στους δρόμους της Γαλλίας. Αρκεί να κοιτάξει την καθημερινότητα των εργαζομένων, των νέων και των λαϊκών στρωμάτων.
Όταν ο μισθός τελειώνει πριν από το τέλος του μήνα, όταν η στέγη γίνεται πολυτέλεια και όταν η εργασία δεν εγγυάται πλέον μια αξιοπρεπή ζωή, η κοινωνική οργή δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι η αναμενόμενη συνέπεια μιας πολιτικής που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες.
Οι μαζικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία, με τη συμμετοχή μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών και εργαζομένων, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ένα ακόμη επεισόδιο αναταραχής. Πίσω από αυτές βρίσκεται μια βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση, αλλά και η αγανάκτηση μιας νέας γενιάς που αρνείται να αποδεχθεί ως φυσιολογικό ένα μέλλον γεμάτο ανασφάλεια.
Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο είναι η υποκρισία της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας. Για χρόνια, οι πολίτες καλούνται να κάνουν υπομονή, να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους και να αποδεχθούν τις θυσίες ως αναγκαίες.
Την ίδια ώρα, οι ανισότητες διευρύνονται και ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια των λίγων.
Σύμφωνα με στοιχεία που αποδίδονται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το πλουσιότερο 10% των νοικοκυριών της ευρωζώνης κατέχει το 57,2% του καθαρού πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% μόλις το 5,08%.
Κι όμως, όταν οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν όσα δικαιούνται, η συζήτηση συχνά μετατοπίζεται από τις αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας στα επεισόδια και στην καταστολή.
Οι λεηλασίες και οι καταστροφές δεν πρέπει να συγχέονται με τις νόμιμες κινητοποιήσεις. Ούτε, όμως, μπορούν να αποτελούν άλλοθι για την αστυνομική βία, τις καταγγελίες για σοβαρούς τραυματισμούς και την προσπάθεια εκφοβισμού των διαδηλωτών.
Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από την ανομία- απειλείται και όταν η εξουσία αντιμετωπίζει την κοινωνική διαμαρτυρία ως εχθρό.
0 Σχόλια