Στην πολιτική επικοινωνία υπάρχει μια απλή αρχή. Μπορεί να μιλάς για δημοκρατικές διαδικασίες, υγιή ανταγωνισμό και ενότητα την επόμενη ημέρα, αλλά ο ψηφοφόρος να βλέπει προσωπικές συγκρούσεις, παρασκήνιο και ένα κόμμα απορροφημένο από τα δικά του.
Αυτή είναι η βασική επικοινωνιακή πρόκληση που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο ο Δημοκρατικός Συναγερμός.
Για τα στελέχη του κόμματος, οι διεργασίες γύρω από το 2028 έχουν εύλογα μεγάλη σημασία. Αφορούν την ηγεσία της επόμενης πολιτικής μάχης, τους εσωτερικούς συσχετισμούς και σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει ο ΔΗΣΥ.
Για τον ψηφοφόρο που παρακολουθεί από μεγαλύτερη απόσταση, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική. Εδώ και εβδομάδες ακούει για υποψηφιότητες, αποσύρσεις, δείπνα, πιέσεις, παρεμβάσεις, παρασκήνια, προσωπικές αιχμές και συζητήσεις γύρω από το ποιος στηρίζει ποιον.
Όλα αυτά διαμορφώνουν πολιτική εικόνα, ακόμη και όταν κανείς δεν τα σχεδίασε ως μέρος μιας επικοινωνιακής στρατηγικής.
Ένα πολιτικό κόμμα δεν επικοινωνεί μόνο μέσα από τις ανακοινώσεις, τις ομιλίες ή τις καμπάνιες του. Επικοινωνεί μέσα από τη συμπεριφορά των στελεχών του, την εικόνα που παράγουν οι δημόσιες διαφωνίες τους και τα θέματα με τα οποία επιλέγει να καταλαμβάνει τον δημόσιο διάλογο.
Όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα η εικόνα που φτάνει στην κοινωνία αφορά την εσωτερική του ζωή, σταδιακά διαμορφώνεται και η αντίληψη ότι αυτή είναι η βασική του προτεραιότητα.
Από επικοινωνιακής πλευράς, αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από μια κακή εβδομάδα δημοσιότητας. Επηρεάζει το ίδιο το πολιτικό brand.
Ο ΔΗΣΥ κουβαλά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία έχτισε επί δεκαετίες. Την εικόνα του μεγάλου κόμματος εξουσίας, της οργανωμένης πολιτικής δύναμης που μπορεί να κυβερνήσει, να διαχειριστεί κρίσεις και να παράξει πολιτική.
Όταν όμως η δημόσια συζήτηση κυριαρχείται για μεγάλο διάστημα από εσωτερικές συγκρούσεις, το μήνυμα της κυβερνησιμότητας αρχίζει να ανταγωνίζεται την εικόνα της εσωστρέφειας.
0 Σχόλια