Μια εφημερίδα από το 2035, ένας Άγγλος του 1516 και ένας φιλόσοφος από το Κίτιο μπαίνουν σε ένα μπαρ...
Άνοιξε μια εφημερίδα. Μέτρα τις καταστροφές. Μετά άνοιξε το Netflix και μέτρα πόσες σειρές για το μέλλον έχουν καλό τέλος. Πόσες βρήκες;
Το τέλος του κόσμου το έχουμε δει, ακούσει και διαβάσει χίλιες φορές. Κλιματική κατάρρευση, ρομπότ που παίρνουν τις δουλειές μας, πόλεις κάτω από τη γη. Και για να κλείσει το θέμα, το γνωστό "εν θα αλλάξει τίποτε". Ένα μέλλον όπου τα πράγματα πήγαν καλά; Εκεί κολλάμε. Το βρίσκουμε αφελές. Ή βαρετό. Ή και αδύνατο.
Σε σημείο που είναι πιο εύκολο να φανταστείς το τέλος του κόσμου από έναν δρόμο στη Λευκωσία χωρίς αυτοκίνητα.
Γι' αυτό φτιάξαμε την εφημερίδα Τα καλά τα νέα. Άκουσες τα;
Η "ουτοπία" είναι ελληνικό λογοπαίγνιο. Την εφεύρε ο Thomas More το 1516, για ένα νησί όπου όλα λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Του έδωσε μάλιστα δικό του αλφάβητο και δικό του ποίημα, για να μοιάζει αληθινό. Ου-τόπος, ο τόπος που δεν υπάρχει.
Με ένα γράμμα διαφορά όμως, θα μπορούσε να ήταν ευ-τόπος, ο καλός τόπος. Από την αρχή η ουτοπία έρχεται με ένα ερώτημα: υπάρχει πουθενά ή μόνο στο μυαλό μας;
Πριν τον More, ένας Κύπριος. Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ιδρυτής της στωικής φιλοσοφίας, έγραψε τη δική του Πολιτεία: μια κοινότητα όπου όλοι οι άνθρωποι είναι πολίτες του ίδιου κόσμου, όχι χωρισμένοι σε πόλεις και στρατόπεδα. Ουτοπία made in Λάρνακα, γύρω στο 300 π. Χ. Σε ένα νησί που ξέρει καλά τι σημαίνει χωρισμός, δεν είναι λίγο.
Η φαντασία για άλλους κόσμους δεν ήταν ποτέ δραπέτευση. Ήταν τρόπος να δεις τον δικό σου λίγο πιο καθαρά.
Κάπου στον 20ό αιώνα η ουτοπία έχασε το παιχνίδι. Το 1932 ο Aldous Huxley έγραψε τον Θαυμαστό Νέο Κόσμο, όπου οι πάντες ελέγχονται με ηδονή και χάπια. Το 1949 ο George Orwell έγραψε το 1984, όπου οι πάντες ελέγχονται με φόβο και οθόνες. Δύο διαφορετικοί εφιάλτες. Αν το σκεφτείς, το κινητό μας τα κάνει και τα δύο.
0 Σχόλια