Πράκτορες σε υπαρξιακή κρίση

Η ταινία **"Άγριο Άλογο 9"** του Μάρτιν Μακντόνα ξεσηκώνει το κοινό με μια σκληρή απολογία του σύγχρονου δυτικού πράκτορα, που φαίνεται να βιώνει μια ύστατη υπαρξιακή κρίση.

Μέσα από ένα καλοστρωμένο μίγμα σάτιρας, δράματος και κωμωδίας, ο σκηνοθέτης θέτει στο επίκεντρο την ερώτηση: πόσο νόμιμο είναι το "παιχνίδι" των μεγάλων δυνάμεων όταν παρεμβαίνουν σε χώρες που δεν τους ανήκουν;

Η πλοκή ακολουθεί δύο πράκτορες της CIA που, κρυμμένοι στο απομονωμένο Νησί του Πάσχα, σπέρνουν ιδέες ανατροπής σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς.

Η εικόνα των "άγριων αλόγων" που βόσκουν στα παγόβουνα τοπία, συνδυασμένη με το μυστήριο του αριθμού εννιά, λειτουργεί ως μεταφορά για την αδιάκοπη αναζήτηση ελέγχου από τη Δύση.

Στο φόντο, η ταινία αναφέρεται σε ιστορικά παραδείγματα, από τις Κομόρες μέχρι τη Σιέρα Λεόνε, αλλά δεν προσπαθεί να αποδώσει μια πλήρη λίστα, παρά μόνο να δείξει το μοτίβο μιας "εγχειρίδιο-παράνομης" πολιτικής.

Στις σκηνές όπου οι πράκτορες φορούν τουριστικά καπέλα και φωτογραφίζουν τους γιγαντιαίους μόνιλιθους Μοάι, η ειρωνεία γίνεται σχεδόν ακατανίκητη.

Η ταινία δείχνει πως η απληστία και η επιθυμία για κυριαρχία μετατρέπονται σε σύγχρονα μύρια, ενώ το "απόγονο" του πράκτορα Κρις Καρλάιλ, απόγονος ενός ατελείωτου κύκλου βίας, αναδεικνύει το βάρος της συνειδητοποίησης ότι δεν υπάρχει τίποτα να χάσει εκτός από την ψυχή του.

Τέλος, η αργή, σχεδόν μουσική ρυθμική ακολουθία που θυμίζει τον Τζον Μάλκοβιτ, ενισχύει το αίσθημα ότι οι πράκτορες είναι παγιδευμένοι σε έναν ατέρμονο χορό μεταξύ εξουσίας και αυτοκαταστροφής. Η ταινία καταφέρνει να μετατρέπει την κωμωδία σε ένα αμφίβιο μέσο, όπου το γέλιο συνοδεύεται από το αίσθημα του άγχους για το τι μέλλει να ακολουθήσει.