Ο βουλευτικός αγώνας ανάμεσα στον Βενιαμίν Νετανιάχου και τον Γκάντι Αϊζενκότ μετατρέπεται σε νέο "παιχνίδι" για την ισραηλινή κατοχή. Και οι δύο ηγέτες υποσχέθηκαν διαφορετικές προοπτικές, αλλά το βάθος της διαφοράς περιορίζεται στην προσέγγιση της ισραηλινής πολιτικής απέναντι στους Παλαιστινίους.
Ο Νετανιάχου, που βρίσκεται στο προσκήνιο της ισραηλινής πολιτικής για δεκαετίες, κληρονόμησε τη σκληρή γραμμή απέναντι στους εποικισμούς και την ανεξαρτησία της Γάζας.
Από τη στιγμή που η Γάζα βυθίστηκε σε μια καταστροφική επιχείρηση, ο ηγέτης επιβεβαίωσε την επέκταση των εποικισμών και απέτρεψε οποιαδήποτε μορφή ανεξαρτησίας για τους Παλαιστίνιους, ακόμη και όταν το 2009 φαινόταν να δίνει μια αμυδρή προσφορά για "αποστρατιωτικοποιημένο" κράτος.
Από την άλλη, ο Αϊζενκότ, πρώην αρχηγός του ισραηλινού στρατού, προσπαθεί να προβάλλει μια πιο "μετριοπαθή" εικόνα, παρόλο που η ιστορία του περιλαμβάνει σκληρές δηλώσεις για την χρήση υπερβολικής στρατιωτικής βίας στο Λίβανο και ενεργό συμμετοχή στο πολεμικό συμβούλιο του Νετανιάχου κατά τη διάρκεια των πρόσφατων επιθέσεων στη Γάζα.
Αν και τώρα καταδικάζει τη βία των εποίκων, παραμένει πιστός στην υποστήριξη των εποικισμών και στην άρνηση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.
Στο τέλος, για τους Ισραηλινούς ψηφοφόρους η διαφορά μπορεί να φαίνεται σημαντική, αλλά για τους Παλαιστίνιους η αλλαγή ηγεσίας δεν σημαίνει αλλαγή στην κατάσταση της κατοχής. Η ελευθερία και η αυτοδιάθεση παραμένουν εκτός εμβέλειας, ανεξαρτήτως του ποιος θα βρεθεί στην κορυφή της ισραηλινής κυβέρνησης.
1. Πώς μπορεί ένας "μετριοπαθής" στρατηγός να πει ότι καταδικάζει τη βία ενώ συνεχίζει να υποστηρίζει τους εποικισμούς;
2. Αν η κατοχή δεν αλλάζει, ποιο είναι το νόημα των υποσχέσεων των υποψήφιων;
0 Σχόλια