Το "όχι" του Χάρη, το μπουρδούκλωμα στην Πινδάρου και το νέο "όχι" της κοινωνίας που έρχεται

Η πολιτική σκηνή της Κύπρου βυθίζεται ξανά σε ένα "παιχνίδι" όπου το "όχι" γίνεται το πιο δυναμικό σήμα.

Ο Χάρης Γεωργιάδης, στο πλαίσιο της ετήσιας εορτής του μεγάλου "Όχι", επέστρεψε στο προσκήνιο με ένα ακόμη έντονο αποδοκιμαστικό μήνυμα προς τον Αβέρωφ, ενώ η Πινδάρου μετατράπηκε σε "συγκεντρωτικό σημείο" αντιδράσεων: Καρούσος, Δημητρίου και ακόμη και η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΕΔΗΣΥ έβαλαν τη δική τους φωνή στο ηχητικό "όχι".

Η ατμόσφαιρα θυμίζει πραγματικό ριάλιτι, όπου οι πολιτικοί παίζουν σε μια σκηνή γεμάτη αντιφάσεις και αδυναμίες.

Παράλληλα, οι προεδρικές φιλοδοξίες τριών κορυφαίων προσώπων, της Αννίτας, του Αβέρωφ και του Παμπορίδη, φαίνεται να τρέχουν παράλληλα με μια αδιάκοπη προσπάθεια επανεκλογής του Χριστοδουλίδη.

Οι τρεις αυτοί ηγέτες, αν και προβάλλουν διαφορετικές προτάσεις, μοιράζονται ένα κοινό "απαιτητικό" μοτίβο: η επιθυμία να βγουν στην κορυφή, χωρίς να λάβουν υποστήριξη από άλλα κόμματα ή ευρύτερους εκλογικούς κύκλους.

Η αλαζονεία αυτή, όπως υποδεικνύει η στήλη, φέρνει το λογαριασμό του μόνο του.

Η Πινδάρου, που πρόσφατα βυθίστηκε σε μια σειρά παρατυπιών, καταδεικνύει το πόσο βαθιά είναι ριζωμένη η αίσθηση κυριαρχίας μεταξύ των στελεχών του ΔΗΣΥ.

Οι ηγέτες αυτοί φαίνεται να παίζουν σε ένα "οικογενειακό δίτερμα", θεωρώντας ότι η νίκη τους θα τους αποφέρει το "παγκύπριο πρωτάθλημα".

Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σκληρή: χωρίς ευρύτερη συνεργασία και χωρίς ψήφους από άλλες πολιτικές δυνάμεις, οι φιλοδοξίες τους παραμένουν ακατόρθωτες.

Τέλος, η αδυναμία διαπραγμάτευσης και η αδερφική αλαζονεία φαίνεται να έχουν ήδη τιμωρηθεί στο παρελθόν, και η τρέχουσα πορεία δεν υπόσχεται διαφορετικό αποτέλεσμα. Η ερώτηση που μένει είναι αν οι πολιτικοί θα καταλάβουν ότι η προεδρία απαιτεί περισσότερο από ένα "όχι" και μια σειρά από προσωπικές φιλοδοξ